Traps of the uninitiated ego [ENG/PL]

That is the terrible ego. The dangerous ego. The much deprecated ego.
Which is a pity, because in its simplest form the ego is simply the self. Although the ego is not simple at all, and its multidimensionality is delightful,

has both trustworthy and despicable parts.

The self is multidimensional

It extends to a multitude of states, some of which we are directly aware of, some of which we are indirectly aware of (the subconscious), and some of which we cannot comprehend with our limited minds (the unconscious and superconscious). The rabbit hole goes deep, but the uninitiated ego does not realise that the rabbit hole is the self.

Basically, an uninitiated ego is an ego that is not aware of itself as an individualised, self-realising force in an interdependent cosmos. While the initiated ego is aware of itself as an individualised, self-realising force in an interdependent cosmos.

Of course, no ego is ever completely uninitiated or self-initiated. Just as no ego is ever completely individuated or self-realised. Everything is on a spectrum of possibilities and potentials in response to action or lack thereof, including self-development.

Ultimately, the ego is a spectrum, and the potential to become initiated or remain uninitiated is a matter of motivation, imagination and action. It takes a lot of work to unlearn what we have learned.

There are three main obstacles on the path from the uninitiated to the initiated ego.Trap No. 1) Taking things too personally.Trap No. 2.) Taking things too literally.Trap #3.) Taking things too seriously

Passing these hurdles does not necessarily guarantee successful initiation, but in order to achieve it at all, one must pass through these three points at some point. Let us take a look at them.

Trap No. 1: Taking things too personally.

“One man’s magic is another man’s engineering.”
~ Robert A. Heinlein

While the initiate frees himself within the ‘stories told’, the uninitiated remains entangled in the ‘story told’.

In simple terms, our sense of self is the story we tell about ourselves. But most of us uninitiated egos don’t even realise that It is we who create these stories. When we are unaware that in telling, we are creating a story about our self, there is a tendency to take things too personally.

Our ego gets offended in every situation. We feel wronged by fate and humiliated by the pettiness of others. We feel offended by the actions of others, even when the “others” are not even acting against us.

This is because the uninitiated ego tends to be codependent and is usually brought up in a state of codependency. The most common theme of codependency is an over-reliance on the approval of others and their perception of our identity.

The tendency to take things too personally exists because a sense of identity is linked to the approval of others. There is also a tendency to be dismissive of fate rather than taking responsibility for reprogramming one’s conditioning.

But as Carl Jung said:

“Until you make the unconscious conscious, it will run your life and you will call it destiny.

An effective way of not taking things too personally can be to free yourself to tell your own story, rather than getting caught up in it. It’s like the difference between ordinary dreaming and conscious dreaming. In ordinary dreaming, we are puppets of fate: even our emotions are threatened and we cannot improve our disposition. But in conscious dreaming we have power over our faculties, and our emotional disposition is under our control. We control our fate by controlling our reactions to our fate.

The initiated ego is like the consciousness of a dreaming dream.

Similarly, the initiated ego telling a story about itself is like the consciousness of the dreamer, while the uninitiated ego is so caught up in being a victim of the dream state that it has no possibility of being conscious of its own power. The initiated ego is to the conscious dreamer the same as the uninitiated ego is to the dreamer without conscious dreaming.

Where the dreamer unconsciously takes the dream personally and reacts emotionally, playing the victim, the dreamer consciously takes the dream as it is and reacts courageously, taking the lead role.

So it is in waking life with the initiated versus the uninitiated ego. The initiated ego emits its own frequency in an engaging way, thus imprinting its intention in the universe; while the uninitiated ego involuntarily absorbs the surrounding frequencies, thus being imprinted by the universe.

Trap 2: Taking things too literally

“If the doors of perception were cleared, everything would appear to man as it is, Infinite”.~ William Blake

Just as the uninitiated ego loves to play the victim, it also loves to play the obedient servant. Instead of taking things figuratively and using their imagination, those with uninitiated egos prefer to take things literally and let someone else think for them.

They would rather not go through the sometimes arduous task of challenging the status quo. Instead of following their wisdom, people with uninitiated egos would rather put all their eggs in one or two baskets and then take those baskets as literal truth.

Taking things too literally and abandoning imagination is dangerous because it leads to closed-mindedness and extremism. It limits inspiration. It stops progress. It murders metaphor and kills the symbolic, reducing the beautiful multicoloured universe to a black and white clich茅.

The mind’s eye closes when the uninitiated ego decides to take things too literally. Ingenuity and the capacity for invention are weakened by the shackles of accuracy.

Better to be vague and open-minded than precise and closed-minded. Better to be uncertain and flexible than certain and dogmatic. Better to be indeterminate and flexible than definite and fixed. The initiated ego knows this to be true.

The mind’s eye closes when the uninitiated ego takes things too literally.

The uninitiated ego fights against this truth, in its futile attempts to pigeonhole the infinite into a tiny, egocentric, human-centred box. Better to let reality be infinite and try to grow out of that box, to flourish despite the finiteness, than to wallow in the literalness of the box. Indeed, reality is too important to take literally.

Trap 3: Taking things too seriously

“Life is too important to be taken seriously.”
~Oskar Wilde

This is the biggest trap of them all, because it is so easy to take things too seriously. It is so easy to reduce a cosmic joke to an egocentric tragedy.

And the uninitiated ego above all wants to take itself seriously. It props itself up in the safety of its own comfort zone, taking its own security too seriously. It wanders steadfastly into insecurity, not realising that innocence is courage.

As Brene Brown puts it:

“You can have courage or you can have comfort, but you can’t have both.

The uninitiated ego wallows in self-seriousness, crushed by the weight of an unforgiving universe, not realising that all it has to do is: let go! Laugh. Make fun of pettiness. Punch holes in all the ideals that are important to him. This will burst the growing bubble of an agitated ego.

An initiated ego is healthier because it stretches its own comfort zone.

The initiated ego develops strategies for letting go: humour, holy laughter and non-attachment. Where the uninitiated ego sinks into the boredom and nihilism that inevitably overflows from the overflowing cup of seriousness, the initiated ego howls with joy and existential masochism, filling the cup only so much and then emptying it, again and again.

The initiated ego is counterintuitively larger than the uninitiated ego, but it is healthier because it stretches its own comfort zone. It is healthier precisely because it does not take itself too seriously.

In doing so, he moves from being a small ego trapped in a small comfort zone, to being a large, initiated ego, liberated in interdependence with all things. It becomes a part and expression of the force of nature.

From ‘sacrificing the world’ to ‘becoming the world’. From the flattering marauder to the transcendent sage. From self-serious littleness to flourishing self-overcoming.

The path from the ego of the uninitiated to the ego of the initiated is not easy, but, as Spinoza pronounced:

“Everything perfect is as difficult as it is rare”.

Let us know where you are on your path to initiation 馃檪



Pu艂apki niewtajemniczonego ego

Oto straszne ego. Niebezpieczne ego. Tak bardzo deprecjonowane ego.
A szkoda, bo w swojej najprostszej formie ego jest po prostu ja藕ni膮. Mimo, 偶e ja藕艅 wcale nie jest prosta, a jej wielowymiarowo艣膰 zachwyca,

ma cz臋艣ci zar贸wno godne zaufania, jak i nikczemne.

Ja藕艅 jest wielowymiarowa

Rozci膮ga si臋 na mn贸stwo stan贸w, niekt贸rych z nich jeste艣my bezpo艣rednio 艣wiadomi, niekt贸rych jeste艣my po艣rednio 艣wiadomi (pod艣wiadomo艣膰), a jeszcze innych nie mo偶emy poj膮膰 ograniczonym umys艂em (nie艣wiadomo艣膰 i nad艣wiadomo艣膰). Kr贸licza nora si臋ga g艂臋boko, lecz niewtajemniczone ego nie zdaje sobie sprawy, 偶e kr贸licz膮 nor膮 jest ja藕艅.

Zasadniczo niewtajemniczone ego to ego, kt贸re nie jest 艣wiadome siebie jako zindywidualizowanej, samorealizuj膮cej si臋 si艂y we wsp贸艂zale偶nym kosmosie. Podczas gdy wtajemniczone ego jest 艣wiadome siebie jako zindywidualizowanej, samorealizuj膮cej si臋 si艂y we wsp贸艂zale偶nym kosmosie.

Oczywi艣cie 偶adne ego nie jest nigdy ca艂kowicie niewtajemniczone ani wtajemniczone. Tak jak 偶adne ego nigdy nie jest ca艂kowicie zindywidualizowane, ani samo-zrealizowane. Wszystko znajduje si臋 w spektrum mo偶liwo艣ci i potencja艂贸w w odpowiedzi na dzia艂anie lub jego brak, w艂膮czaj膮c w nie samorozw贸j.

W ostatecznym rozrachunku ego jest spektrum, a potencja艂 wtajemniczenia lub pozostania niewtajemniczonym jest kwesti膮 motywacji, wyobra藕ni i dzia艂ania. Trzeba wykona膰 wiele pracy, by oduczy膰 si臋 tego, czego si臋 nauczyli艣my.

Na drodze od niewtajemniczonego do wtajemniczonego ego znajduj膮 si臋 trzy g艂贸wne przeszkody.
Pu艂apka nr 1.) Branie rzeczy zbyt osobi艣cie.
Pu艂apka nr 2.) Traktowanie rzeczy zbyt dos艂ownie
Pu艂apka nr 3.) Traktowanie rzeczy zbyt powa偶nie

Przej艣cie przez te przeszkody niekoniecznie gwarantuje pomy艣lne wtajemniczenie, ale aby je w og贸le osi膮gn膮膰, trzeba w pewnym momencie przej艣膰 przez te trzy punkty. Przyjrzyjmy si臋 im.

Pu艂apka nr 1: Branie rzeczy zbyt osobi艣cie.

鈥濵agia jednego cz艂owieka to in偶ynieria drugiego鈥.
~ Robert A. Heinlein

Podczas gdy wtajemniczony uwalnia si臋 w ramach 鈥瀘powiadanych historii鈥, niewtajemniczony pozostaje uwik艂any w 鈥瀘powiadanej historii鈥.

W uproszczeniu, nasze poczucie siebie jest histori膮, kt贸r膮 o sobie opowiadamy. Ale wi臋kszo艣膰 z nas, niewtajemniczonych ego, nawet nie zdaje sobie sprawy, 偶e to my tworzymy te historie. Kiedy nie jeste艣my 艣wiadomi, 偶e opowiadaj膮c, tworzymy histori臋 o swojej ja藕ni, powstaje tendencja do brania rzeczy zbyt osobi艣cie.

Nasze ego obra偶a si臋 w ka偶dej sytuacji. Czujemy si臋 skrzywdzeni przez los i poni偶ani przez ma艂ostkowo艣膰 innych. Czujemy si臋 ura偶eni dzia艂aniami innych, nawet je艣li 鈥渋nni鈥 nawet nie dzia艂aj膮 przeciwko nam.

Dzieje si臋 tak, poniewa偶 niewtajemniczone ego ma tendencj臋 do wsp贸艂uzale偶nienia i zazwyczaj jest wychowywane w stanie wsp贸艂uzale偶nienia. Najcz臋stszym tematem wsp贸艂zale偶no艣ci jest nadmierne poleganie na aprobacie innych i ich percepcji naszej to偶samo艣ci.

Tendencja do przyjmowania rzeczy zbyt osobi艣cie istnieje, poniewa偶 poczucie to偶samo艣ci jest zwi膮zane z aprobat膮 innych. Istnieje r贸wnie偶 tendencja do bycia lekcewa偶onym przez los zamiast brania odpowiedzialno艣ci za przeprogramowanie w艂asnego uwarunkowania.

Ale jak m贸wi艂 Carl Jung:

鈥濪op贸ki nie uczynisz nie艣wiadomego 艣wiadomym, b臋dzie ono kierowa膰 twoim 偶yciem i b臋dziesz nazywa膰 je przeznaczeniem鈥.

Skuteczn膮 metod膮 na to, aby nie bra膰 rzeczy zbyt do siebie, mo偶e by膰 uwolnienie si臋 od opowiadania w艂asnej historii, zamiast wik艂ania si臋 w ni膮. To jak r贸偶nica mi臋dzy zwyk艂ym snem, a 艣wiadomym 艣nieniem. W zwyk艂ym 艣nie jeste艣my marionetkami losu: nawet nasze emocje s膮 zagro偶one i nie mo偶emy poprawi膰 naszego usposobienia. Ale w 艣wiadomym 艣nie mamy w艂adz臋 nad naszymi zdolno艣ciami, a usposobienie emocjonalne jest pod nasz膮 kontrol膮. Kontrolujemy nasz los poprzez kontrol臋 reakcji na nasz los.

Wtajemniczone ego jest niczym 艣wiadomo艣膰 艣ni膮cego snu.

Podobnie, wtajemniczone ego opowiadaj膮ce histori臋 o sobie jest niczym 艣wiadomo艣膰 艣ni膮cego snu, podczas gdy niewtajemniczone ego jest tak uwik艂ane w bycie ofiar膮 stanu snu, 偶e nie ma mo偶liwo艣ci by膰 艣wiadomym swojej w艂asnej mocy. Wtajemniczone ego jest dla 艣wiadomego 艣ni膮cego tym samym, co niewtajemniczone ego dla 艣ni膮cego bez 艣wiadomego 艣nienia.

Tam, gdzie 艣ni膮cy nie艣wiadomie przyjmuje sen osobi艣cie i reaguje emocjonalnie, graj膮c ofiar臋, 艣ni膮cy 艣wiadomie przyjmuje sen takim, jakim jest i reaguje odwa偶nie, przyjmuj膮c g艂贸wn膮 rol臋.

Tak jest w 偶yciu na jawie z wtajemniczonym kontra niewtajemniczonym ego. Wtajemniczone ego w ujmuj膮cy spos贸b emituje swoj膮 w艂asn膮 cz臋stotliwo艣膰, odciskaj膮c w ten spos贸b swoj膮 intencj臋 we wszech艣wiecie; podczas gdy niewtajemniczone ego bezwiednie poch艂ania otaczaj膮ce je cz臋stotliwo艣ci, w ten spos贸b jest odciskane przez wszech艣wiat.

Pu艂apka nr 2: Traktowanie rzeczy zbyt dos艂ownie

鈥濭dyby drzwi percepcji zosta艂y oczyszczone, wszystko wyda艂oby si臋 cz艂owiekowi takie, jakie jest, Niesko艅czone鈥.

~ William Blake

Tak jak niewtajemniczone ego uwielbia odgrywa膰 ofiar臋, tak samo uwielbia odgrywa膰 pos艂usznego s艂ug臋. Zamiast bra膰 rzeczy w przeno艣ni i u偶ywa膰 swojej wyobra藕ni, ci z niewtajemniczonym ego wol膮 bra膰 rzeczy dos艂ownie i pozwoli膰 komu艣 innemu my艣le膰 za nich.

Woleliby raczej nie przechodzi膰 przez czasami 偶mudne zadanie kwestionowania statusu quo. Zamiast pod膮偶a膰 za swoj膮 m膮dro艣ci膮, ludzie z niewtajemniczonym ego woleliby w艂o偶y膰 wszystkie swoje jajka do jednego lub dw贸ch koszyk贸w, a nast臋pnie wzi膮膰 te koszyki jako dos艂own膮 prawd臋.

Traktowanie rzeczy zbyt dos艂ownie i porzucanie wyobra藕ni jest niebezpieczne, poniewa偶 prowadzi do zamkni臋cia umys艂u i ekstremizmu. Ogranicza inspiracj臋. Zatrzymuje post臋p. Morduje metafor臋 i zabija symboliczne, sprowadzaj膮c pi臋kny wielokolorowy wszech艣wiat do czarno-bia艂ej kliszy.

Oko umys艂u zamyka si臋, gdy niewtajemniczone ego postanawia traktowa膰 rzeczy zbyt dos艂ownie. Pomys艂owo艣膰 i zdolno艣ci inwencji zostaj膮 os艂abione przez kajdany dok艂adno艣ci.

Lepiej by膰 niejasnym i otwartym, ni偶 dok艂adnym i zamkni臋tym. Lepiej by膰 niepewnym i elastycznym, ni偶 pewnym i dogmatycznym. Lepiej by膰 nieokre艣lonym i elastycznym, ni偶 okre艣lonym i ustalonym. Wtajemniczone ego wie, 偶e to prawda.

Oko umys艂u zamyka si臋, gdy niewtajemniczone ego traktuje rzeczy zbyt dos艂ownie.

Niewtajemniczone ego walczy z t膮 prawd膮, w swoich daremnych pr贸bach zaszufladkowania niesko艅czono艣ci do malutkiego, egocentrycznego, skoncentrowanego na cz艂owieku pude艂eczka. Lepiej pozwoli膰 rzeczywisto艣ci, aby by艂a niesko艅czona i spr贸bowa膰 wyrosn膮膰 z tego pude艂ka, rozkwitn膮膰 pomimo sko艅czono艣ci, ni偶 tarza膰 si臋 w dos艂owno艣ci pude艂ka. W rzeczy samej, rzeczywisto艣膰 jest zbyt wa偶na, by traktowa膰 j膮 dos艂ownie.

Pu艂apka nr 3: Traktowanie rzeczy zbyt powa偶nie

鈥炁粂cie jest zbyt wa偶ne, aby traktowa膰 je powa偶nie鈥.
~Oskar Wilde

To najwi臋ksza pu艂apka z nich wszystkich, poniewa偶 tak 艂atwo jest traktowa膰 sprawy zbyt powa偶nie. Tak 艂atwo jest sprowadzi膰 kosmiczny 偶art do egocentrycznej tragedii.

A niewtajemniczone ego przede wszystkim pragnie traktowa膰 siebie powa偶nie. Podpiera si臋 w bezpiecznej strefie w艂asnego komfortu, zbyt powa偶nie traktuj膮c w艂asne bezpiecze艅stwo. W臋druje niez艂omnie na niepewnym etapie, nie zdaj膮c sobie sprawy, 偶e niewinno艣膰 jest odwag膮.

Jak m贸wi Brene Brown:

鈥濵o偶esz mie膰 odwag臋 lub mo偶esz mie膰 komfort, ale nie mo偶esz mie膰 obu鈥.

Niewtajemniczone ego brnie w samopowa偶no艣ci, mia偶d偶one ci臋偶arem bezlitosnego wszech艣wiata, nie zdaj膮c sobie sprawy, 偶e wszystko, co musi zrobi膰, to: pu艣ci膰! U艣mia膰 si臋. Za偶artowa膰 z ma艂ostkowo艣ci. Wbija膰 dziury we wszystkie wa偶ne dla siebie idea艂y. To rozbije rosn膮c膮 ba艅k臋 wzburzonego ego.

Wtajemniczone ego jest zdrowsze, poniewa偶 rozci膮ga w艂asn膮 stref臋 komfortu.

Zainicjowane ego rozwija strategie odpuszczania: humor, 艣wi臋ty 艣miech i brak przywi膮zania. Tam, gdzie niewtajemniczone ego pogr膮偶a si臋 w nudzie i nihilizmie, kt贸re nieuchronnie przelewaj膮 si臋 z przepe艂nionego kubka powagi, wtajemniczone ego wyje z rado艣ci i egzystencjalnego masochizmu, nape艂niaj膮c kubek tylko tak bardzo, a nast臋pnie opr贸偶niaj膮c go, raz za razem.

Wtajemniczone ego jest wbrew pozorom wi臋ksze ni偶 ego niewtajemniczone, ale dzi臋ki temu jest zdrowsze, poniewa偶 rozci膮ga w艂asn膮 stref臋 komfortu. Jest zdrowsze w艂a艣nie dlatego, 偶e nie traktuje siebie zbyt powa偶nie.

Robi膮c to, przechodzi od bycia ma艂ym ego uwi臋zionym w ma艂ej strefie komfortu, do bycia du偶ym, wtajemniczonym ego, wyzwolonym we wsp贸艂zale偶no艣ci ze wszystkimi rzeczami. Staje si臋 cz臋艣ci膮 i ekspresj膮 si艂y natury.

Od 鈥瀘fiary 艣wiata鈥 do 鈥瀞tania si臋 艣wiatem鈥. Od pochlebnego marudera do transcendentnego m臋drca. Od samopowa偶nej ma艂o艣ci do kwitn膮cego samoprzezwyci臋偶enia.

Droga od ego niewtajemniczonego do ego wtajemniczonego nie jest 艂atwa, ale, jak wypowiedzia艂 Spinoza:

鈥濿szystko doskona艂e jest tak samo trudne, jak rzadkie鈥.

Daj zna膰, gdzie jeste艣 na Twojej drodze do wtajemniczenia 馃檪


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Hey, it's Paula!

Welcome to my blog! Here you will find stories from my spontaneous and often crazy travels, in fact you never know where I will end up 馃檪 .

In addition, I work with consciousness through yoga, among other things, which I also teach.